http://tajikam.com

Баргардон аз хати форсӣ: Насибҷон Амонӣ

Аз «Тоҷикам»: Дар бораи Ҳабибуллоҳхони Калаконӣ нахустин тоҷике, ки дар Афғонистон ба маснади шоҳӣ расида буд, гуфтаҳои зидду нақиз зиёданд. Ағлаби мардуми кишвар агар аз ӯ чун шоҳи одил ва инсонпарвар ёд кунанд, баъзеҳо ноогоҳона ва бархи дигар, аз ҷумла паштунҳо огоҳона ва амдан Ҳабибуллоҳхони Калакониро таҳқиромез «Бачаи Сақо»,яъне бачаи машкоб меномиданд. Ин дар ҳолест, ки Ҳабибуллоҳхони Калаконӣ як марди айёр ва мубориз буд ва бо ҷонфидоиву далерии хеш шоҳи Афғонистон шуд ва дар ниҳоят қурбони дасисаи душманон гардид. Мо барои бо чеҳраи ҳақиқии ин тоҷики мубориз ошно кардани хонандагон ду матлаберо, ки яке дар нашрияи Афғонистон ва дигаре дар Тоҷикистон ба чоп расидаанд, пешкаши шумо мегардонем.

Афғонистони солҳои бистуми садаи бистум

Интиҳои солҳои 1920 - ум Афғонистон яке аз кишварҳои бесуботтарини Шарқ буд: Амири нав - Амонуллоҳхон, ки тавонист то соли 1919 кишварро ба давлати мустақил табдил диҳад, баъдан тавассути ислоҳоти саросемавор ва ғайришаръию қобили қабул нагаштаи мардумӣ, онро ба як бунбасти сиёсию иҷтимоӣ ва фарҳангие кашид. Ин ислоҳот, ки иборат аз "муосирсозӣ" ва ғарбгароӣ буда, қавонин ва муқаррароти шариъати исломиро камтар ба эътибор мегирифт, натавонист аз суйи ақшори васеъи мардум дастгирию пуштибонӣ ёбад. Буҳрони молиявию иқтисодӣ ва ноқаноатмандию норизоятии шадиди ақшори мухталифи мардум, хосатан муқовимати руҳониён тирамоҳи соли 1928 ва тобистони соли 1929 пояҳои давлату ҳукумати Амонуллоҳхонро мустаъзаф сохтан гирифт. Аллакай дар ин давра дар саҳнаҳои сиёсии кишвар ашхоси зиёди наве ҷилвагар мешуд. Яке аз чеҳраҳои дурахшонтарини мухолиф ба ҳокимияти Амонуллоҳхон - Бачаи Саққо (Ҳабибуллохон) буд, ки ҷонибдоронаш аслан мехостанд давлати наверо таҳти унвони "Кобулистон" таъсис диҳанд.

Раънои Зоирдухт
Ориёно,
эй нишони тозаву
гаҳвораи таърих,
Эй, дилу софу мубарро
ҳастии пур аз таманно,
Эй, саропо фазлу эҳсон
ҳам баландии ҷалолат қад кашида то ба осмон,
Ориёно,
эй, нигоҳи поку рӯшан,

Баргардон аз хати форсӣ: Насибҷон Амонӣ

Ин рӯзҳо дар таърихи муосири Афғонистон рӯзҳои бисёр ошуфта ва торик сабт мегардад, ки пас аз даҳ соли уммедворӣ ба таъмини амният ва оромиш, уммедвориҳои мардум ба ноумедӣ табдил мегардад ва уфуқи орзуҳои мардум ториктар мешавад. Дар ин рӯзҳо бозиҳои гуногун ва хатарноке дар мавриди сарнавишти Афғонистон ҷараён дорад ва музокироти мухталифе дар ин сӯву он сӯи марзҳои Афғонистон пушти дарҳои баста дар ҷараён аст то сарнавишти фардои Афғонистон тибқи майли душманони Афғонистон таъин гардад. Ба таври намуна музокирот бо Толибон дар Қатар, талошҳои Арабистони Саудӣ барои васотат(миёнҷигарӣ) миёни Толибон ва давлати Кобул, музокираи Ҳизби Исломӣ( сарвараш Гулбиддин Ҳикматёр) бо давлати Кобул ва талошҳои

Созмони тоҷикони Қирғизистон ба номи устод Абуабдуллоҳи Рӯдакӣ моҳи октябри соли 1992 бо ташаббуси як гурӯҳ равшанфикрони деҳаи Учқурғони ноҳияи Қадамҷои вилояти Ботканд рӯи кор омадааст. Аввалин раиси ин созмон окодемисян Абдуҳалим Раҳимҷонов буд, ки ҳоло раиси маркази хуни вобаста ба вазорати тандурустии Қирғизистон ҳаст.

Тавре дар асосномаи созмон омада, ҳадаф аз роҳандозии он рушд ва нумуъи забон ва фарҳанги тоҷикӣ дар Қирғизистон аст. Бояд гуфт, ки забону фарҳанги тоҷикӣ-форсӣ дар Қирғизистон бегона нест. Аз аҳди қадим дар ҷануби Қирғизистон тоҷикон зиндагӣ мекарданд ва ҳоло шумораи онҳо дар ин кишвар ба беш аз 50 ҳазор нафар расидааст.

Хабарнигорамон Сӯҳроб Зиё дар сафаре ки ахиран ба Қирғизистон дошта, бо Қодиршои Мурувват, муъовини раиси созмони тоҷикони Қирғизистон ва сардабири нашрияи тоҷикии “Паёми Ала-Тоо” сӯҳбате анҷом дода.

Сиёсатмадоре бо рохи ростин

10 –феврали соли 1946 зиндаёд Тоҳири Абдуҷаббор ба дунё омада буд

Пиндори нек, гуфтори нек, кирдори нек шиор ва маънии зиндагии устод Тоҳири Абдуҷаббор буд

Дар бораи устоди шодравон Тоҳири Абдуҷаббор, ки пешвои Ҷунбиши миллӣ озодихоҳӣ дар Тоҷикистон ва бунёнгузори созмони мардумии “Растохез” аст, бисёр мақолаву шеърҳо навишта шудаанд ва махсусан баъди даргузашти ин марди миллат чунон мақолаҳои зиёде дарҷ гардиданд, ки гумон аст, дар ин 30 - 40 соли ахир мардуми мо, ба вижа рӯшанфикрон, бидуни дастури мақомот шахсиятеро мисли ӯ чунин гиромӣ дошта, аз марги нобаҳангоми вай ҷигархун шуда бошанд. Ин, албатта, бесабаб нест. Зеро устод Тоҳири Абдуҷаббор аз байни тӯдаҳои мардум бархоста, андешаҳои худшиносии миллӣ, озодихоҳӣ, меҳанпарастии воқеъӣ (на парастиши кишвари шӯравӣ, ки ағлаби

Баргардон аз хати форсӣ: Насибҷон Амонӣ

Карзай дар интихоби касоне, ки ба унвони намояндагони тоҷикҳо ё дигар ақвоми ғайрипаштун дар ҳукумати фошистӣ ва тарёксолору террористпарвари Афғонистон саҳим шудаанд, бисёр муваффақ амал кардааст. Бо истифода аз ҳузури афроде заифуннафс аз тоҷикҳо дар ҳукумат, Карзай ва дору дастаи фошистиаш дар таи 10 соли гузашта ситамҳои зиёде дар ҳаққи ақвоми ғайрипаштун муртакиб шудаанд ва равияи салотини гузаштаи қабиларо мӯ ба мӯ иҷро кардаанд. Қабилапарастон ҳамеша дар тарвиҷи зеҳнияти қабилаӣ кӯшо будаанд.

Ҳукумати қабилавии Карзай ҳамонанди аслофи қабилагарояш дар тӯли 10 сол кӯшида ба роҳҳои гуногун барои қабила таърих бисозад ва шахсият битарошад. Тими фошистии Карзай ҳатто малангҳову девонаҳои ҷанубро ба номи шахсияти фарҳангӣ ё шоир бар миллати мо таҳмил кардааст. Дар ин миён раҳбарони заифуннафс(сустирода) ва ибнулвақте(фурсатталаб), ки ба номи тоҷикҳо дар давлат саҳме доранд, ба ин дил хуш кардаанд, ки Карзай ононро